دستورالعملی برای سازگاری گریس‌ها

دسته‌بندی‌های سازگاری

مخلوط‌های گریس را می‌توان به سه گروه از نظر سازگاری دسته‌بندی کرد:

• سازگار – این مخلوط دارای خواصی شبیه به هر کدام از گریس‌‌ها به صورت منفرد است.
• ناسازگار – این مخلوط دارای خواصی است که به طور کامل متفاوت از هر کدام از گریس‌ها به صورت منفرد است.
• مرزی – این مخلوط دارای خواصی است که بسته به کاربرد و موقعیت یا قابل قبول است یا غیر قابل قبول.

همه اینها بسیار ساده به نظر می‌رسد، اما توجه داشته باشید در صورتی که گریس‌های حاوی تغلیظ‌کننده متفاوت را با هم مخلوط کنیم (مهم نیست که این گریس‌ها الزامات عملکرد را برآورده می‌کنند)، می‌تواند عواقب فاجعه‌باری به همراه داشته باشد.

تست سازگاری

در استفاده عملی، انجام آزمایش سازگاری روی ترکیبات مختلف گریس برای اطمینان از مناسب بودن آنها در سرویس ضروری است. با وجود اینکه جداولی وجود دارد که به تشخیص سازگاری کمک می‌کند، کاربر گریس می‌تواند هنگام تغییر از محصولی به محصول دیگر، سازگاری را تأیید کند. درک عواقب اختلاط گریس‌ها برای کاربران همیشه آسان نیست، بنابراین ASTM International (انجمن آزمایش و مواد آمریکا) یک روش استاندارد برای ارزیابی سازگاری مخلوط‌های دوتایی گریس‌های روان‌کننده ایجاد کرد. این یک سند قدیمی است که در سال 1997 منتشر شده است، اما نقطه شروع خوبی برای کاربرانی است که می‌خواهند سازگاری اساسی گریس‌ها را ارزیابی کنند و تمام نقاط ریزش، پایداری مکانیکی و تغییرات قوام مخلوط را پس از گرم شدن نشان می‌دهد.

بر اساس این سند، گریس‌ها در صورتی سازگار تلقی می‌شوند که شرایط زیر را داشته باشند:

•  مخلوط دارای یک نقطه ریزش است که به طور قابل توجهی کمتر از نقطه ریزش هر گریس به صورت جداگانه نیست. نقطه ریزش گریس نقطه دمایی است که در آن از حالت نیمه جامد به مایع می‌رسد. این واضح‌ترین نشانه مقاومت حرارتی محصول است.
• مخلوط دارای پایداری مکانیکی است که به طور قابل توجهی کمتر یا بالاتر از هر گریس به صورت جداگانه نیست. در برخی موارد، پایداری مکانیکی در مشخصات گریس به عنوان “نفوذ کار شده” ذکر شده است.
• هنگامی که مخلوط در دمای بالا نگهداری می‌شود، تغییر قوام (درجه ضخامت) مخلوط در محدوده تغییر قوام هر گریس به صورت جداگانه است.

هنگامی که ایجاد سازگاری کامل بسیار حیاتی است، مشتری باید با سازنده گریس تماس گرفته و در مورد آزمایشات بیشتری که باید انجام شود سوال کند. مشاوره با تکنسین‌های با تجربه روغن‌کاری نیز ممکن است در تلاش برای به حداقل رساندن اشتباهات بسیار مفید باشد.

مسائل مربوط به سازگاری گریس

حتی برخی از تکنسین‌های روانکاری با سازگاری کامل گریس دست و پنجه نرم می‌کنند، بنابراین قابل درک است که چرا برخی از اشتباهات در طول فرآیند رخ می دهد. رایج‌ترین اشتباه زمانی رخ می‌دهد که فرد بر مشخصات عملکردی گریس تمرکز می‌کند و به طور کامل ترکیبات آن را نادیده می‌گیرد. در این حالت، هنگامی که دو گریس مختلف با مشخصات عملکردی یکسان (به عنوان مثال، گریس صنعتی با محدوده عملیاتی با دمای بالا) اما با ترکیبات ناسازگار با هم مخلوط شوند، می‌تواند عواقب جدی ایجاد کند.

یکی دیگر از اشتباهات رایج هنگام تعیین سازگاری گریس‌های پلی اوره و لیتیوم کمپلکس رخ می‌دهد. گریس‌های پلی اوره در برخی موارد دارای تغلیظ‎کننده‌هایی هستند که کاملاً با صابون‌های لیتیومی سازگاری دارند و در موارد دیگر بسیار ناسازگار هستند. برای جلوگیری از مشکلات مربوط به سازگاری گریس، لازم است هر زمان که تغییر در انواع گریس رخ می‌دهد، مخلوط گریس‌ها را آزمایش کنید. با استفاده از استانداردها، می‌توان مخلوط‌های دوتایی گریس را با ارزیابی سه معیار عملکرد ذکر شده در بالا ارزیابی کرد: نقطه ریزش، پایداری مکانیکی و قوام.

کلمات پایانی برای هدایت تصمیمات شما

از آنجایی که گریس به عنوان روان‌کننده تاثیر زیادی بر عملکرد، قابلیت اطمینان و دوام ماشین‌آلات دارد، لازم است آن را هوشمندانه و استراتژیک انتخاب کرد. با وجود نمودارهای سازگاری گریس در کنار شما، مطمئناً تصمیم درست هنگام مخلوط کردن گریس آسان‌تر است. با این حال، همانطور که در راهنما ذکر شد، این نمودارها 100٪ قابل اعتماد نیستند. در بیشتر موارد، پیچیدگی فعل و انفعالات بین روغن‌های پایه، افزودنی‌ها و تغلیظ‌کننده‌ها نیازمند رویکرد دقیق‌تری برای سازگاری گریس است. آزمایش سطوح سازگاری مخلوط، انجام اقدامات مناسب برای جلوگیری از اختلاط ناخواسته گریس، و اجتناب از مخلوط‌های عمدی، سرمایه‌گذاری است که در دراز مدت نتیجه خواهد داد.

منبع

Vcom (no date a) Grease Compatibility: A Comprehensive Guide – ValvolineTM Global KSA – EN. https://www.valvolineglobal.com/en-ksa/grease-compatibility-a-comprehensive-guide/.